U bent hier

Home » Blogs » blog van Nieuwsberichten » Familie Houben bezoekt SoL

Pernille Houben: "Hoe ik Kenia vond: nou een hele beleving, ik heb mijn ogen uitgekeken!
Toen we ‘s nachts aankwamen reden we met de bus langs een woonwijk, ja zo noemen ze dat bij ons. In Kenia heten deze wijken “villages”. Er waren nog heel veel mensen op straat en er was ook veel verkeer. In Nederland ligt iedereen te slapen en zie je bijna niemand.  
Ik merkte toen al dat er heel veel armoede was. Waar ik erg aan moest wennen was dat ze in Kenia aan de andere kant van de weg rijden (red. links). De grote weg was van asfalt maar als we naar Springs of Life gingen moesten we ook nog over veel zandwegen. Dit zie je in Nederland niet, ja als je op het platteland bent; veel hobbels en kuilen. 

Overdag als we in de auto zaten zag je op de weg iedereen, of op de fiets, auto, vrachtauto, tuk tuk, paard en wagen, voetgangers, motors en van die busjes waar ze van alles op het dak en achterin het busje hadden zitten: een matatu. Mijn ouders en ik hadden hier graag in willen zitten maar dit is ons helaas niet gelukt. Het was erg druk. Ik heb daar zelf in een tuk tuk en een taxi gezeten. Er lag veel rommel op straat zoals plastic flessen, zakken, allerlei soorten afval.  De huizen waren klein en daar woonde ze met veel mensen in. Zelfs heb ik huizen gezien die van plastic zeil gemaakt waren. De echte Keniaanse huizen waren gemaakt van een soort klei (red. leem).  Veel mensen liepen daar op bloten voeten. 

Ook ben ik op safari geweest wat erg leuk was, ik heb veel dieren gezien. Alleen geen neushoorn. Dat was wel jammer. De dieren had ik in Nederland in een dierentuin gezien en nu in het echt in het wild. De weg ernaar toe was erg lang en vaak zag je een eenzame vrouw of man lopen met een waterton of sprokkelhout op het hoofd. Ik dacht toen hoe lang zou deze persoon moeten lopen voordat hij/zij water heeft en ook nog terug moet. Ik heb begrepen dat dit een hele dagtaak is. Wij draaien de kraan open en hier komt vanzelfsprekend water uit.  Warm en koud. Toen we op bezoek waren in SOL zagen we dat ze een draaiknop hadden, zij hebben geen warm water. Het water wordt verwarmd door de zon. 
Ik vond de kinderen in SOL heel lief. We hebben samen gevoetbald en ik heb ze UNO en Monopoly geleerd. En Jemima en Rose hebben mij Sada Sada geleerd, dat is een springspelletje, waarbij je moet zingen en springen en ik vond het heel leuk dat samen te doen. Ook hebben de kinderen voor ons gezongen en gedanst. Dat was heel leuk en grappig want ik kende het dansje niet. Wat kunnen alle kinderen goed dansen! 

In Kenia  zitten kinderen tot 16 op de basisschool en hier in Nederland tot 12. Dat is een erg groot verschil. Ik kan bijvoorbeeld hier gaan sporten en zij hebben geen vereniging waar ze bij kunnen sporten of muziek les nemen. Het is ook anders want wij kunnen naar de stad gaan shoppen of naar de bioscoop gaan en zij kunnen dat allemaal niet. Wij hebben ook allemaal een telefoon of computer en dat hebben ze niet. Iedereen heeft daar wel bijna een telefoon maar dan één per gezin en dat is een uitklap-telefoon. En zij hebben heel andere keukens dan bij ons, zoals een oven, die ziet er daar heel anders uit. 

Toen wij er waren in Kenia lag de temperatuur rond de 20 tot 25 graden. Voor hen is dat niet heel warm, maar het was ook zeker niet koud. Wij liepen in een korte broek en shirt en de mensen daar droegen winterjassen en sjaal en een muts. Voor hun was het erg koud. Ik moest er wel om lachen .… voor ons midden hartje zomer en voor hen leek het wel winter. 
Ik vond Kenia een erg leuk land.  Het was een super ervaring!"

Reactie toevoegen

HelpTeamWork

100% naar projecten HelpTeamWork Kwaliteitsstempel 100% doelstelling Stichting HelpTeamWork

Donaties

Stichting HelpTeamWork

Van Zuijlenware 101
8014 WR Zwolle

06 1024 8891
info@helpteamwork.nl

 

Bankrek.nr.  1668.95.512
tnv Stichting HelpTeamWork
te Zwolle

IBAN: NL50 RABO 0166 8955 12
RSIN: 8510.36.624

 

ANBI